شهر تبریز مرکز استان آذربایجان شرقی در شمال غرب ایران میباشد. طبق آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفتهاست، این شهر با جمعیتی بالغ بر ۱٬۳۷۸٬۹۳۵ نفر، چهارمین شهر پرجمعیت ایران پس از شهرهای تهران، مشهد و اصفهان محسوب میگردد.شهر تبریز بهدلیل جایدادن بسیاری از کارخانهجات بزرگ صنعتی در خود -همانند تراکتورسازی و ماشینسازی- و نیز وجود بیش از ۶۰۰ شرکت قطعهساز در آن، پس از تهران، دومین شهر آلودهٔ کشور بهشمار میآید. این شهر بهدلیل صنعتیبودن، یکی از مهمترین شهرهای مهاجرپذیر کشور محسوب میشود
همچنین این شهر با داشتن مراکز آموزشی بسیار اعم از دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی وپژوهشی یکی از قطب های مهم علمی کشور به شمار می رود به طوری که دانشگاه تبریز دومین دانشگاه از لحاظ قدمت در ایران بعد از دانشگاه تهران است و با داشتن دانشکده های مختلف و اساتید مجرب از بهترین و با کیفیت ترین مراکز آموزش عالی در ایران است.
شهر تبریز در غرب استان آذربایجان شرقی، در منتهیالیه مشرق و تقریباً جنوب شرق جلگهٔ تبریز قرار گرفتهاست. از سمت جنوب بهدامنههای کوه سهند، از سمت شرق بهکوه اینل-زینل (عینالی)، از سمت شمال به ادامه کوه اینل-زینل و از سمت غرب بهجلگهٔ تبریز محدود شدهاست. آب و هوای تبریز در زمستانها بسیار سرد و در تابستانها خشک و گرم است؛ اگرچه حرارت بهدلیل نزدیکی بهکوه سهند و وجود باغهای زیادی در اطراف شهر، تعدیل میشود.
نام شهر در کتابها و اسناد تاریخی تحت نامهای متفاوتی مانند تَورِز، تَورِژ و تِبریز به ثبت رسیدهاست و این شهر در طول تاریخ بارها ویران و تجدید بنا شدهاست. بنای این شهر بهدوران اشکانی و ساسانی میرسد؛ ولی در آغاز دوران اسلامی ده کوچکی بیش نبودهاست. تبریز در طی حکومت چهارصدسالهٔ خاندان «رَوّادی» و اسکان قبیلهٔ عرب «اَزْد»، بهشکوفایی رسید. اوج شکوفایی این شهر در زمان ایلخانان بودهاست؛ در این زمان تبریز پایتخت قلمرویی پهناور از نیل تا آسیای مرکزی بود.ااین شهر در سدههای گذشته، شاهد حوادث متعددی از قبیل اشغال توسط بیگانگان و زمینلرزههای مهلک بودهاست.تبریز پایتخت آققویونلوها و قراقویونلوها و اولین پایتخت حکومت صفویه و آغازگر انقلاب مشروطه برعلیه استبداد محمدعلی شاه بودهاست.
عمارت شاه گلی 